ฟ้าหลังฝน
โลก เรามีหนึ่งเพี้ยง อยู่คง
ใบ ใหญ่หมุนเป็นวงเหว่ว้า
เดียว ดายหยิ่งทะนง หนาวเหน็บ กายนา
กัน ค่างเคียงเมื่อล้าแบ่งให้ พักพิง
(๑) พายุพิโรธ
ในค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำ
พิโรธซ้ำด้วยโมโหและโทสา
ใช้กำลังโดยหลีกเลี่ยงเจรจา
เข้าเข่นฆ่าก่อสงครามทำร้ายกัน
ความขัดแย้งแผ่ไปทั่วทุกสารทิศ
คร่าชีวิตกรีดจิตใจทำลายฝัน
นั่นเป็นเพราะเราเกิดมาต่างชาติพันธุ์
ต่างชนชั้น ต่างความเชื่อ อุดมการณ์
พรากครอบครัวพรากของรักมอบความทุกข์
แย่งความสุขชิงที่อยู่ชิงอาหาร
รีดเหงื่อไคลรีดเลือดรีดแรงงาน
ความยุติธรรมอันแสนหวานอยู่หนใด
ปรารถนากินอยู่ดีดังเช่นเขา
แต่ตัวเรามีอำนาจเสียที่ไหน
เขากดขี่เขาข่มเหงขมขื่นใจ
เสรีภาพเป็นของใครใช่ของเรา
พร่ำเรียกหาความเท่าเทียมที่หลับใหล
เสียงร่ำไห้ร้องระงมตรมหมองเศร้า
ฟ้าคำรามมืดหม่นฝนตั้งเค้า
หวังคอยเฝ้าฟ้าหลังฝนคงสวยงาม
(๒) รุ้งกินน้ำ
หยาดน้ำค้างฉ่ำเย็นยามเช้าเช้า
แว่วยินเสียงนกกาเหว่าร้องกล่อมขวัญ
ดอกไม้แย้มกลีบบางรับตะวัน
ไก่ร้องขันเอกอี้เอ้กรับอรุณ
เหม่อมองยลเจ้าผีเสื้อชิมน้ำหวาน
หนอนตัวน้อยค่อยคืบคลานบนใบขนุน
รุ้งกินน้ำทอดกายรับแสงแดดอุ่น
ลมละมุนดับจิตร้อนผ่อนโกรธา
ธรรมชาติสร้างผืนฟ้าสร้างผืนน้ำ
สร้างโถงถ้ำสร้างผืนดินสร้างหินผา
สร้างแสงแดดสร้างลมร้อนสร้างเมฆา
สร้างชีวิตสร้างวิญญาณ์สร้างจิตใจ
คนตัวเล็กอาศัยบนโลกใบกว้าง
คนอ้างว้าง คนมักมาก คนอยากใหญ่
คนไขว่คว้า คนลำบาก คนยากไร้
คนเหมือนกันคนทำไมทำร้ายคน
↑↑ เอามาแปะไว้ แต่งไว้พรีเซ้นต์วิชามนุษย์กับสันติภาพ
ขอขอบคุณ นกยักษ์ สำหรับความช่วยเหลือมา ณ ที่นี้
ไปเตรียมตัวสอบอิตาเลียนละ
บาย~♥
